Ruimte maken, wanneer je favoriete gewoonten je in de weg staan (Letterlijk!)

Keuzes maken

Ik ben verslaafd aan lezen. Dat is geen kwaad woord in mijn huis – integendeel. Maar wat minder voordelig is: ik ben ook verslaafd aan het kopen van boeken. Veel boeken. Te veel boeken.

Vroeger had ik er de ruimte voor. Een grote spreekkamer en kantoor met kasten vol kennis, inspiratie, verhalen. Maar ik ben in een kleiner huis gaan wonen. Vanuit een kleiner kantoor gaan werken. Bewuster gaan leven. Meer ruimte voor wat telt, niet voor wat zich ophoopt.

En toch: onlangs kwam ik weer thuis met acht nieuwe boeken na een inspiratiedag. En ik realiseerde me: dit werkt niet meer.

Dus stelde ik mezelf een regel: voor elk nieuw boek dat mijn kast inkomt, moeten er minstens evenveel eruit. Simpel, maar niet makkelijk.

Want kijk, het is gemakkelijk om boeken te kopen. De vrijheid voelt goed – al dat potentieel, al die mogelijkheden, al die kennis die je nog kunt absorberen. En de geur van nieuwe boeken! Maar het is veel moeilijker om los te laten. Vooral van boeken die me hebben geholpen, die me inspireren, die ik graag wil behouden.

En toch: als je niet loslaat, wordt wat je hebt een last in plaats van een lust. Het stapelt zich letterlijk op.

De kunst van het kiezen

Wat me opviel is hoe veel deze oefening (van 1 boek in = 1 boek uit) me bijbrengt over grenzen stellen in het algemeen. Grenzen stellen is niet beperkend – het is bevrijdend. Wanneer ik bewust kies welke boeken blijven en welke gaan, maak ik ruimte. Letterlijk op mijn plank. Maar ook mentaal: ik hoef niet alles te willen lezen. Ik hoef niet alles te willen weten.

Ik kies: dit past bij wie ik ben nu. Dit ondersteunt waar ik mee bezig ben. Dit laat ik gaan, ondanks mijn vorige liefde ervoor. Erkennen dat je voorkeuren veranderen, dat je groeit, dat je soms echtdingen moet loslaten die je dierbaar waren / en soms nog zijn – dat is volwassen worden in kleine stappen.

Het gebeurt overal

Deze oefening herken ik ook in mijn werk als coach. Hoeveel mensen houden niet vast aan:

• Werkzaamheden die ze al jaren doen, maar die niet meer passen
• Relaties die eens waardevol waren, maar niet meer voeden
• Rollen die ze hebben aangenomen, maar niet meer willen spelen
• Overtuigingen van vroeger, die nu hinderlijk zijn

Ze zeggen: “Ja, maar ik kan het toch niet zomaar weggooien?” Alsof loslaten hetzelfde is als niet-waarderen. Dat is het niet. Loslaten betekent: dit was waardevol, en nu is het tijd voor iets anders.

Wat overblijft

Op mijn foto zie je de stapel boeken die mijn huis verlaat. Niet zonder weemoed – er zitten belangrijke titels tussen. Maar met duidelijkheid: zij hoeven niet meer bij mij thuis te zijn.

Dus: mocht je hier een titel zien die je aanspreekt, stuur me een berichtje. Dan zorg ik dat het boek bij jou terecht komt. Voor wie het nog kan gebruiken, wie het nog kan inspireren, nog kan helpen.

Wat overblijft gaat naar de bibliotheek van Circe, het Nederlands Instituut voor Jungiaanse Psychologie. Daar krijgen ze een tweede leven, beschikbaar voor iedereen die ervan kan profiteren.

De ruimte die ontstaat

Het grappige is: nu ik deze keuzes maak, voel ik me lichter. Niet beroofd, maar bevrijd. Mijn boekenkast wordt selectiever. Mijn huis voelt opener. En ik lees eigenlijk meer, omdat ik gefocust ben op wat ik lees. Dat is de paradox van grenzen stellen: door minder toe te staan, krijg je meer aandacht voor wat écht telt.

Een uitnodiging

Misschien zit jij ook ergens met een stapel dingen die je niet meer nodig hebt, maar die je niet loslaat. Dingen die je ‘misschien nog nodig hebt’. Gewoonten die je ‘altijd hebt gedaan’. Keuzes die je ‘nooit durft te veranderen.

Wat zou er gebeuren als je opnieuw zou kijken? Als je zegt dit heb ik nodig, dat niet meer. Dit past bij wie ik nu ben, dat niet meer. Loslaten is geen verlies. Het is ruimte maken voor wat werkelijk telt. En soms begint verandering daar: niet met wat je eraan toevoegt, maar met wat je ervan afhaalt.

P.S. Heb je interesse in een van de boeken uit mijn stapel? Stuur me een berichtje. En bedankt, Circe, dat jullie een tweede thuis bieden voor deze kennisboeken.